-Uitslapen is nog niet aan de orde. The Show Goes On. Vandaag worden onze nieuwe parlementsleden en onze verkozen senator Freya Piryns aan de pers voorgesteld. Het partijbestuur zal de resultaten analyseren en onderzoeken welke stappen we nu zullen ondernemen.

-Dik tevreden: Doordat de nationale campagne zo intens en opslorpend was, heb ik nauwelijks campagne kunnen voeren voor mezelf op de senaatslijst. Toch ben ik dik tevreden met mijn meer dan 6000 voorkeursstemmen, waarvoor allemaal bedankt.

-Beetje triestig: Tinne Van der Straeten, een van de sterkste parlementsleden uit de voorbije legislatuur raakte niet opnieuw verkozen. Dat is een ferme aderlating voor het parlement, maar ook bijzonder jammer voor Groen!

-Op mijn ongemak: Zo’n verkiezingsuitslag voor de N-VA had ik voordien nooit durven denken. Als ik de verbeten blik van Bart De Wever zie op de voorpagina’s van de kranten, terwijl hij zijn armen door de lucht priemt, word ik onzeker: Wat gaat dit ons opleveren?

-Beroofd van moderne communicatie: ik heb de verkiezingen 2010 overleefd, maar mijn telefoon niet. Gisteren om 11 uur, vlak voor de verkiezingen, wanneer ik de telefoon meer dan ooit nodig had, besloot hij er het bijltje bij neer te leggen. Gelukkig had de partij nog een vooroorlogs geval liggen. Zo zwaar en lomp, dat ik veel armspieren aan het kweken ben. Die zal ik misschien nog goed kunnen gebruiken voor het volgende punt.

-Strijdvaardiger dan ooit: Groen! is erop vooruit gegaan. En die vooruitgang willen we verzilveren. Wij willen onze vele kiezers tonen dat hun stem het verschil maakt.

-Toch een beetje hoofdpijn: anderhalve maand nauwelijks slapen, is niet goed voor de hersenen. Die beginnen eerst tegen te sputteren, daarna opzettelijk essentiële kennis uit te wissen en ten slotte saboteren ze botweg de boel. Ik heb ze beloofd: nog even volhouden en dan zijn we weg!

-Heel dankbaar: aan jullie allemaal omdat jullie mij zou goed gesteund hebben, meegeholpen hebben aan het filmpje, de website, het afdekken van de flanken en voor jullie vertrouwen.

Inge

Er is nog zoveel te vertellen, er is nog zoveel niet gebeurd, maar gelukkig blijft een campagne niet eindeloos duren. Er is nu nog meer 1 gebeurtenis die telt en die kan ik niet voor jou gaan neerschrijven. Morgen sta je helemaal alleen in dat hokje. Trek je gordijntje goed toe en stem voor de persoon waarvoor jij wil stemmen. Dat ga ik ook doen. Tot dan of later.

Inge

Iedere campagnevoerder je zal dit kunnen bevestigen: campagnevoeren is vooral ook thuis brokken lijmen. Ja hoor, niet alleen de campagnevoerder zweet bloed en tranen maar ook de wederhelft. Gezellige knuffelmomenten smelten weg als zekeringen onder hoogspanning. De mond van de partner wordt schaamteloos dichtgeplakt als weer een van de zoveelste politieke praatbarakken starten. En er zijn er heel wat, van ’s morgens vroeg tot ’s avond laat.

De partner weet uiteraard wel dat hij of zij gedurende die moeilijke, harde, uitputtende verkiezingsperiode wat meer geduld moet hebben met de partner die zienderoge aftakelt, maar er zijn grenzen. Hoe zou je zelf zijn als je daar staat met je potten kruidig geurend vegetarische falafelballen en je partner blijft maar weg: een uurtje, een uurtje of twee, een hele avond en komt dan potverdikke in het midden van de nacht toegestrompeld. Alsof dat al niet erg genoeg is, bovendien licht beschonken.

Gelukkig zijn er dan nog de ochtenden, zou je denken. Mis poes, je partner, de campagneman of –vrouw heeft exact een half uur de tijd om de falafelballen die je de avond ervoor over hem of haar hebt uitgekapt, van zich af te schudden. Ondertussen uiteraard 1 oor voor het ochtendnieuws, het andere is nog niet goed wakker. 1 oog voor de ochtendkranten, het andere vliegt schichtig heen en weer, altijd op de hoede voor een onverwachte uithaal, eentje à la: “Ik heb er schoon genoeg van. Hier zijn uw kinders en/of je hond. Ik ben weg. Bel me maar als die kl*teverkiezingen achter de rug zijn.”

De campagneman of –vrouw wordt gedwongen zich in een mum van tijd tot ontwikkelen tot een echte diplomaat: “Lief schatje, na de verkiezingen, hou je maar goed vast, dan gaan wij samen, gezellig onder ons tweetjes, helemaal ongestoord, zonder TV, radio, kranten wat dan ook, helemaal alleen…fuck, ik moet dringend door. Tot straks, schatje, deze keer kom ik echt vroeg naar huis!”

Campagnevoeren is een zeer vermoeiende bezigheid. Dat zeg niet alleen ik, maar iedereen die nu al een maand lang op zijn of haar reserves aan het teren is. Iedereen loopt rond met zo’n wallen onder zijn of haar ogen, het lijkt wel of we in Napels leven en de vuilnismannen alweer aan het staken zijn. Achter die enorme zakken gaan mensen verscholen die recht opspringen voor anderen mensen of camera’s maar van zodra ze even kunnen gaan zitten, vallen de luikjes toe voor 5 seconden en dan hop, weer rechtop.

Dat is vooral ook campagnevoeren: wakker blijven als je wil gaan slapen, wakker blijven als je beter zou gaan slapen, wakker blijven als je slaapt. En als je slaapt, word je wakker gebeld. Altijd vriendelijk blijven, altijd lachen, altijd bereikbaar zijn en altijd weer opnieuw opladen want neen, neen, neen, we zijn er nog niet helemaal. Zondag de 13de ligt daar, nog een paar daagjes te gaan.

Je begrijpt, als ik een beetje consequent wil zijn, ga ik nu al stoppen met mijn tekstje, want ik ben zo moe, zo moe, zo eindeloos moe dat als ik mezelf niet stop, ik eindeloos in herhaling zal vallen.

Als je campagne voert, is het uiteraard om kiezers te overtuigen om voor jouw boodschap te stemmen. Ieder zijn eigen stijl, toch kan je de campaigners opdelen in grofweg 6 categorieën:

-de martelmarktenganger: Gewapend met een trolley flyers vliegerend tussen de kramen op zoek naar onschuldige kiezers die niet weten wat die martelmarktenganger daar opeens voor hun neus staat te doen. De ontreddering valt van hun gezicht af te lezen. Die mensen nemen doorgaans de flyers wel aan maar verstoppen die 5 minuten later in de trolley van een andere kandidaat die op diezelfde markt staat te flyeren.

-de feestendweil: dweilt het ene feest na het andere af. Twittert locatie na locatie door, zeer slaapverwekkend. Een van de betere tweets: Ik zit nu op de pensenfoor in Zelle en ik ben mijn servet kwijt. Of eentje van Twitterkwetter Q: In Ieper nog beter weer wijn en …Elke dag gemiddeld 50 tweets laat zo zijn sporen na qua begrijpbaarheid.

-de e-conquistador: Hij of zij die boldly goes, waar nog niet veel anderen geweest zijn en daar een ware veldslag ontplooit om zoveel mogelijk zieltjes te veroveren. Youtube, twitter, facebook, linkedin, ik noem maar die op waar je mij kan vinden. Stem Trek, the Next Generation.

-de eenzame crusador: Die kan je rustig door de straten zien wandelen met een t-shirt van zichzelf aan. Zeer aanspreekbaar, altijd vriendelijk, en voor de rest nogal schadeloos. Als je zo iemand tegenkomt, aarzel niet een vriendelijk knikje te geven. Weet dat die man of vrouw zal blijven doorgaan, ook als het zeer zeer moeilijk wordt. Hij of zij lijkt wel een wandelende slogan van de CD&V

-Het plakkende gezicht: Zij die werkelijk overal ten lande rondhangen. Je draait de hoek om en het gezicht overvalt je als vuile mop met veel te veel details. De wijd geopende poriën geven werkelijk alles prijs. Meestal zijn dat ook die mensen die totaal onverwacht opeens voor je staan, voorovergebogen, je aanspreken op maximaal 10 centimeter afstand. Oh help, daar is het plakkende gezicht weer, waar zijn de pepermuntjes.

-en ten slotte: het campagnebeest: Als een ware pata negra, kwaliteitsvlees van de bovenste plank, met een uithoudingsvermogen als een kameel, een dik vel als een olifant, gezwind als een gazelle, scherpziend als een arend, spits als een muis, en stekelig als een egel blijft geen enkele Vlaamse vierkante cm onaangeroerd als een maagd. Het campagnebeest, probeer ze maar eens tegen te houden.

En toch, toch is het misschien wat te makkelijk om te schieten op de vele campaigners. Stuk voor stuk zijn het mensen die een visie hebben, die ervoor uitkomen en die die willen verdedigen. Alleen dat al verdient respect. Wat niet wegneemt, dat je er soms wel eens mee mag lachen.

Het overkomt ons allemaal: eindeloos vergaderen. Ja, tuurlijk, je moet samen zitten, om te evalueren wat er allemaal moet worden gezegd en gedaan, zijn de flyers gemaakt en is iedereen ermee akkoord? En is twitter nu wel of niet belangrijk? Die vergaderingen gaan van de kleinste details tot de grootste breekpunten. Allemaal zeer interessant maar soms enorm frustrerend en vooral tijdrovend. Waar is Minute Hood, de koene ridder die de tijd teruggeeft aan hen van wie het werd gestolen?

Eindeloos vergaderen is nog meer frustrerend als je eindeloos wordt opgebeld zoals ik hier eerder heb uitgelegd. De vergaderdeur lijkt dan wel een klapdeur. Mensen lopen gedurig binnen en buiten. Soms botsen ze zelfs tegen elkaar op of krijg je zelf de deur op je neus. Een grappige noot tussendoor, een dikke buil op je hoofd. Maar ondertussen zie je dat je al 11 gemiste oproepen hebt. Vandaar ook deze tekst met meteen ook een verontschuldiging voor al die keren dat je je door mij hebt afgewezen gevoeld omdat ik weer eens niet onmiddellijk opgenomen heb. Nochtans je vraag was dringender dan ooit, ik weet het, ik weet het.

Eindeloos vergaderen, het overkomt ons allemaal. Een hoofdredacteur sms’te me zelfs: “Zit in fucking meeting nummerelfendertig, kzoutni weten.” Vervolgens belt hij me op om half 12 ’s nachts . Pas dan was hij kunnen ontsnappen uit vergadering intussen elfenveertig. Het probleem met dat eindeloze vergaderen is dat als de vergadering achter de rug is, het echte werk nog moet beginnen. Het voordeel is dan weer dat je tegen dan zo opgepompt bent dat alles opeens dubbel zo snel kan. Zelfs om half 12 ’s nachts. Man, man, man, dat telefoontje ging in een sneltreinvaart. Achteraf, toen ik aflegde bedacht ik: ‘Had dat eigenlijk niet evengoed morgenvroeg gekund?’

Campagnevoeren vraagt eindeloos veel inspanningen. Als woordvoerder mag je rekenen op zo’n viertal uur telefoongesprek oftewel twee platte batterijen. Wat wordt er dan allemaal door te telefoon gesleurd? Ah, je kan het zo gek niet bedenken of het komt wel op een of andere manier in mijn oren terecht. Vanwaar haal je toch al dat geduld om steeds opnieuw zo vriendelijk die telefoon op te nemen? wordt me wel eens gevraagd. Maar mijn collega’s weten beter. Ze weten dat ik kanaliseer: ik drum op de kopiemachine, die echt waar, heel traag is. Ik spring op mijn zitbal, ik vlieg uit het bureau en storm weer naar binnen, als een inmate draai ik rondjes op het terras.

Wat opvalt is dat de vragen zich in clusters aandienen. Een maand geleden leek ik wel een wandelende geldkoe. Ieder reclamebureau, iedere media-aankoopdienst was op een of andere manier aan mijn nummer geraakt en bood mij the sky aan, zonder limits. De vragen vervaagden en werden vervangen door eindeloze telefoontjes om nog eindelozere vragenlijsten aan te vullen. Ja, ook op dat vlak, kunnen mensen en organisaties verrassend creatief zijn en vooral zonder limits.

Daarna kwamen de perstelefoontjes aanzetten, waar ik natuurlijk niet rouwig om was. Voor een persverantwoordelijke kan het op dat vlak nooit genoeg zijn. Swot’s hier, gekietel daar, gemarchandeer over wie dan wel de woordvoerder is en mag zijn, en nu willen we die kandidaat aan bod laten, maar neen, we hebben ons weer bedacht, we hebben de ruimte weer niet gekregen en oei oei, had je dat echt voor ons geregeld, oh sorry, we hadden het inderdaad beter op voorhand laten weten, maar het was oh zo druk en kan je misschien dan komen, of laat maar, wij komen wel maar zeg eens om hoe laat waar en aub, als Freya naar de studio komt, zorg ervoor dat ze geen groene kleren draagt of ze wordt helemaal doorschijnend, dat kan nu ook weer niet de bedoeling zijn. Jullie komen al zo weinig aan bod.

Tussendoor rinkelt de telefoon om nog heel wat andere redenen: iemand is de weg kwijt, iemand anders weet niet meer waar hij is of moet zijn, die kan niet meedoen aan de facebookchat hoe graag die dat ook zou willen maar bzzzzzz, lijn verbroken. Ja, ik kan toch, of neen, ik kon maar ik kan niet meer. Iemand heeft een leuke tip, een zot idee, een kamikazestunt of iemand wil gewoon, heel even kwijt, dat het allemaal zo makkelijk niet is. Ja, ik begrijp het wel en als ik tijd had zou ik er graag nog wat verder op doorgaan, maar oh la, daar is alweer een andere lijn, ik moet dringend oppakken want het is de grote baas. Eindelijk.

En zo gaat dat de hele dag door. Ben ik blij dat we draadloos kunnen telefoneren, zoniet dan had ik mij zo’n legerzak met telefooncentrale op mijn rug gekocht. Roger me, Roger you, ik maak me soms wel wat zorgen over al die gsm-stralen waar ik niet kan aan ontsnappen. Maar nu moet ik weg, want volgens mij is er iemand die mij heel dringend nodig heeft, anders zou die niet drie keer achter elkaar bellen, twee sms’jes achterlaten en nu voor mijn deur staan.

morgen kan u lezen: eindeloos vergaderen

Daarna volgt: eindeloos mensen overtuigen, eindeloos opnieuw opladen, eindeloos de media volgen, eindeloos thuis de brokken lijmen, en dan STEMMEN!

De meest onthullende mediarubriek van deze verkiezingen lijkt wel de Centerfold van de Standaard te worden. Je moet echt eens een kijkje gaan nemen op http://www.standaard.be/kanaal/index.aspx?kanaalid=1579, een mens leert er wat van bij. Bart De Wever, de gedoodverfde winnaar van de komende verkiezingen, laat zich gewillig als Romeinse keizer fotograferen. Hm, waar hebben we dat nog gezien? Hoe zat dat nu weeral met Napoleon, Mussolini, de dorpsgek?

Jong geleerd, oud gedaan, denkt uw vriend Quickie die rapper twittert dan hij spreekt. 16 leerlingen kregen een half uur de tijd om op een mini-laptop, hen vriendelijk aangeboden door hemzelve, te spelen met hun nieuwe Sinterklaas, 32 kleine kinderhandjes druk in de weer met de afbeelding van hun nieuwe idool Quickie Mouse. Hoera, klik – klik, alweer een waarheid op papier vastgepind.

Maar bruiner bakken dan Leterme is ook in deze katern niemand toegestaan. Alsof de Vlaming al niet genoeg aardappelen heeft mogen schillen op zijn lijkgraverstronie. Blijkbaar niet, fier als een pauw op zijn drie jaar non-beleid en 4 aflaten bij zijn kiezers, poseert de geslagene op een grafzerk. De waarheid bevindt zich onder een heel dun laagje vernis. De ijdelheid even strelen, vragen om eens ongedwongen te poseren, en de lak valt eraf als een echte bevrijding. Eerlijk waar, de centerfold van de Standaard, je kan er nog wat van leren.

Heavy shit. Al meer dan een maand doet het BP-lek de wereld verdrinken in de laatste olie die ons nog rest. 18 miljoen liter olie per dag leiden tot weken en weken getob over hoe we deze ramp kunnen beperken, maar ondertussen blijven de andere olieplatforms doodgewoon verder pompen. Europese landen verdrinken in de schulden, en discussiëren wekenlang over de beste aanpak om te vermijden dat Europa een groot Griekenland wordt. België verdrinkt in het gekissebis tussen twee Lilliput-gemeenschappen, de Walen en de Vlamingen, drie jaar lang. En de Vlaming, de Brusselaar en de Waal worden overspoeld door de berichten dat we van nu af de buikriem zo hard zullen moeten aantrekken dat ons Bruto Nationaal Gewicht wel zal afnemen.

Federale verkiezingen 2010, ze vinden plaats onder een niet zo goed gesternte. De meer dan 2801 kandidaten voor de federale kamer en 620 kandidaten voor de senaat, waaronder ik, weren zich als priesters voor het altaar van de kiezer. ‘Er bestaan antwoorden,’ zeggen we in koor. ‘Er bestaan oplossingen en wij willen u die geven!’ Maar helaas, met 17% vertrouwen in de politiek, is er nog weinig geloof dat die oplossingen daadwerkelijk kunnen uitgevoerd worden.

Ai, maar wat dan? Stoppen met de overheid, is het einde van iedere samenleving. Wat dan wel? Haar beter maken natuurlijk, het wantrouwen wegnemen. Dat is mijn engagement en het heet: zelf koken. Zelf naar de winkel gaan en ingrediënten inkopen. Zelf het deksel van de pot lichten om te kijken of het goedje niet aanbakt of overkookt. Zal er dan zoveel veranderen? Verandering is altijd ontstaan vanuit de basis. Haar wortels liggen daar waar mensen zonder rechtstreekse belangen elkaar vinden in een geloof dat verandering mogelijk is als ze er zelf werk van maken. Aan dat geloof hou ik me vast, de dag dat ik het verlies, mag je me begraven. Neen, dit wil ik herroepen, verbranden, ik wil naar boven, niet naar beneden.

Hoera, het is gelukt! In twee weken tijd: een website, een filmpje, een heel programma en vooral, op de lijst voor de Senaat staan als elfde opvolger. Het is alleen maar gelukt omdat Silvia, Sabrina, Elke en Stan van Mastercab en Lynn en zoveel anderen me geholpen hebben. Dus bij deze: dank u wel allemaal! Vanaf vandaag zullen jullie hier elke dag opnieuw een kort berichtje kunnen lezen over wat me die dag bezighoudt: kleine dingen, grote dingen, mooie dingen, dingen die me doen nadenken, shockeren of amuseren. Nog iets meer dan twee hels drukke campagneweken voor de boeg, hier kan u alvast alles vanop de eerste rij mee beleven.